Blog.

Desde as quatro da manhã que estou acordado e, sem sono, meti-me a trabalhar num próximo atrevimento literário.

O meu livro “OS SILVA” está fisicamente pronto e necessita agora de ser vendido.

Comprado, para chegar aos olhos daqueles que me privilegiam com a sua curiosidade intelectual e querem ler aquilo que a minha mente delirou e os meus dedos foram teclando durante alguns anos.

Mas tenho mais dentro de mim que quero partilhar antes que o derradeiro fatalismo me abata e me leve para os sete palmos debaixo da terra.

Tenho pensado muito sobre as redes sociais e sobre a sociedade em que vivemos atualmente.

Questões:

Será que esta rede de comunicação global é mesmo social?

Será que corresponde verdadeiramente a uma necessidade inerente à humanidade, dentro de um conceito social e humanista?

Sim, ando a questionar esta tecnologia que chegou, nos abraçou e acabou por nos arrastar globalmente.

E sim, sou também da opinião de que nem tudo nesta modernidade nos trouxe conforto e tranquilidade. Facilitou e facultou muita coisa. Democratizou ideias e opiniões, mas… passou também a dominar o sentido, a razão e muitos dos objetivos fulcrais da humanidade.

É algo que me preocupa há anos.

Passámos a estar perto das pessoas distantes e longe daqueles com quem partilhamos a realidade do quotidiano.

Todos os anos me distancio durante um mês das redes sociais, para libertar a minha psique e ter tempo para viver anonimamente, sem ter de teclar, partilhar ou consumir informação. Este ano ainda não bati em retirada. Mas estou a precisar.

Necessito de me despir de tudo e viver sem me preocupar com os outros, com as notícias deste mundo, com dilemas alheios e com tantas outras coisas.

Necessito de me amar despreocupadamente, de ter orgasmos mentais comigo próprio e, assim, viver as minhas fantasias e a minha criatividade sem que ninguém intervenha, como se eu fosse uma criança ou um adolescente a fazer as suas próprias descobertas. Algo que as redes sociais hoje dificilmente nos permitem.

Quero viver racionalmente, sem ser pressionado pelas depressões alheias, tantas vezes completamente fora do meu contexto e da minha filosofia de vida.

Sinto-me pressionado por uma vastidão de informações, muitas delas sem qualquer mais-valia para o meu viver ou sobreviver. Informações desnecessárias. Coisas carregadas de aberrações e frustrações, exteriores ao meu universo, que não me interessam, mas que, sem querer, me confrontam e acabam por fazer parte do meu quotidiano.

Para mim, isto constitui uma questão muito séria e leva-me a refletir sobre a pressão que tudo isto exerce sobre a minha consciência e o meu subconsciente.

Às vezes, tenho saudades do meu universo de há meio século, quando a vida digital e virtual não existia.

Naquela época, não éramos escravos dos ecrãs e dos displays desta modernidade fantoche que nos é imposta quase à força.

Tudo isto já quase não nos permite respirar em liberdade.

A mim, sufoca-me.

Sinto que a humanidade atravessa uma espécie de agonia, talvez uma fase que antecede alguma fatalidade. Perdeu-se o sublime toque humano. A humanidade está a desaparecer de dentro do próprio ser humano.

Perdemos parte da paixão e do amor pela vida real e por aquilo que nos rodeia. Perdeu-se a simplicidade da essência humana.

Tudo parece ter sido substituído por imagens e informações que caem sobre nós como uma chuva incessante de balbúrdia. Uma avalanche que nos perturba e que, demasiadas vezes, nada acrescenta ao nosso bem-estar social, mental ou físico.

Ganhámos uma dinâmica social virtual medonha, na qual sentimos estar perto de tudo. Tudo está aparentemente à mão. Tudo parece transparente, possível de fazer, possível de obter.

Mas quase sempre numa perspetiva individual.

Poucos parecem ainda pensar verdadeiramente na coletividade. Não existe mais solidariedade sem interesses mesquinhos ou agendas obscuras.

Entrámos na era de um extremo individualismo doentio.

Vivemos sem tempo para refletir sobre nós próprios e sem um momento para abraçarmos a nossa sombra, sentirmo-nos queridos por aqueles que pensamos amar e por quem julgamos ser amados.

Estamos centrados num universo onde todos parecem ter uma opinião sobre tudo aquilo que lhes é exposto, sem, no entanto, compreenderem patavina do assunto, sem se terem apropriado minimamente da matéria e, muitas vezes, sem nunca a terem estudado.

É a época dos sabichões da ignorância.

Preocupa-me ainda mais a ignorância reinante de uma grande maioria, manipulada por uma inverdade digitalizada que serve sobretudo para engrandecer e enriquecer alguns que nos tratam como marionetas deste sistema cada vez mais desumano.

Estamos a tornar-nos reféns de um perigoso sistema de consumismo forçado, que deteriora gerações e massas populacionais cada vez mais interessadas no visual, numa obsessão de adquirir exponencialmente mais, sem limites e, muitas vezes, sem qualquer essência.

A desumanização da humanidade acelerou-se nestas últimas duas décadas como uma cascata interminável, e passámos a flutuar sobre tecnologias que já não controlamos.

Perdemos o controlo sobre nós próprios.

Estamos hipnotizados, seguindo caminhos sem destino.

Somos parte do produto.

Estamos a ser consumidos.

Sem percebermos, entregámos as rédeas do nosso querer individual e coletivo às máquinas que nós próprios programámos e que agora parecem programar-nos a nós, condicionando a nossa maneira de viver e a nossa visão global de ver e estar neste mundo.

Que futuro espera as próximas gerações, os nossos filhos e os nossos netos?

Que sociedade lhes estamos a deixar como herança?

Como nos libertarmos desta confusão que já não compreendo, que me preocupa e para a qual não encontro respostas condizentes nem convincentes?

Talvez devêssemos simplesmente encontrar-nos numa esplanada qualquer, diante de um café, para uma conversa deseletrizada e real.

Quero ouvir o som natural da tua voz nos meus ouvidos. Olhar para ti enquanto falas. Responder-te sem teclas, sem emojis, sem notificações e sem um ecrã entre nós.

E, por algumas horas, não estarmos munidos desses aparelhos e dessas tecnologias de que, devagarinho, começo a desconfiar e que, por vezes, chego quase a odiar.

Apenas duas pessoas.

Um café.

Uma conversa.

E o privilégio, cada vez mais raro, de estarmos verdadeiramente presentes.

Sinds vier uur vanochtend ben ik wakker en omdat ik niet meer kon slapen, ben ik aan een volgend literair waagstuk begonnen.

Mijn boek ‘OS SILVA’ is als fysiek boek klaar en moet nu verkocht worden.

Het moet gekocht worden om onder ogen te komen van de mensen die mij met hun intellectuele nieuwsgierigheid vereren en willen lezen wat mijn geest in de loop van enkele jaren heeft bedacht en mijn vingers hebben getypt.

Maar ik draag nog meer in mij dat ik wil delen voordat het onvermijdelijke einde mij treft en mij onder de grond brengt.

Ik denk veel na over sociale media en over de samenleving waarin wij nu leven.

Vragen:

Is dit wereldwijde communicatienetwerk eigenlijk wel sociaal?

Beantwoordt het werkelijk aan een menselijke behoefte, in sociale en humanistische zin?

Ja, ik stel vragen bij deze technologie die op ons afkwam, ons omarmde en uiteindelijk de hele wereld meesleurde.

En ja, ik vind ook dat niet alles aan deze moderniteit ons comfort en rust heeft gebracht. Zij heeft veel gemakkelijker en toegankelijker gemaakt. Zij heeft ideeën en meningen gedemocratiseerd, maar… zij is ook ons gevoel voor betekenis en rede, en veel van de wezenlijke doelen van de mensheid, gaan beheersen.

Dat houdt mij al jaren bezig.

Wij zijn dichter bij mensen ver weg komen te staan en verder af van degenen met wie wij het dagelijks leven delen.

Elk jaar neem ik een maand afstand van sociale media, om mijn geest vrij te maken en de tijd te nemen om anoniem te leven, zonder iets te typen of te delen en zonder informatie te consumeren. Dit jaar heb ik mij nog niet teruggetrokken. Maar ik heb er behoefte aan.

Ik moet alles van mij af kunnen leggen en leven zonder mij zorgen te maken over anderen, over het wereldnieuws, over andermans dilemma’s en over zoveel andere zaken.

Ik moet onbezorgd van mijzelf kunnen houden, mentale orgasmes met mijzelf beleven en zo mijn fantasie en creativiteit de ruimte geven zonder dat iemand zich ermee bemoeit, alsof ik een kind of een tiener ben die zelf op ontdekking uitgaat. Iets wat sociale media ons vandaag nauwelijks nog toestaan.

Ik wil met mijn verstand leven, zonder de druk van de somberheid van anderen, die zo vaak helemaal buiten mijn eigen omstandigheden en levensfilosofie valt.

Ik voel de druk van een enorme hoeveelheid informatie, waarvan veel geen enkele waarde heeft voor mijn leven of mijn overleven. Overbodige informatie. Zaken vol absurditeit en frustratie, van buiten mijn wereld, die mij niet interesseren maar mij ongewild toch bereiken en deel worden van mijn dagelijks leven.

Voor mij is dit een zeer ernstige kwestie. Ze doet mij nadenken over de druk die dit alles op mijn bewustzijn en onderbewustzijn uitoefent.

Soms verlang ik terug naar mijn wereld van een halve eeuw geleden, toen het digitale en virtuele leven nog niet bestond.

Destijds waren wij geen slaven van schermen en displays, van deze schijnvertoning van moderniteit die ons bijna wordt opgedrongen.

Dit alles laat ons haast niet meer vrij ademen.

Mij benauwt het.

Ik heb het gevoel dat de mensheid een soort doodsstrijd doormaakt, misschien een fase die aan een ramp voorafgaat. De sublieme menselijke aanraking is verloren gegaan. De menselijkheid verdwijnt uit de mens zelf.

Wij zijn een deel van onze hartstocht en liefde voor het echte leven en onze omgeving kwijtgeraakt. De eenvoud van wat ons mens maakt is verloren gegaan.

Alles lijkt te zijn vervangen door beelden en informatie die als een eindeloze stortbui van herrie op ons neerkomen. Een lawine die ons verstoort en die al te vaak niets bijdraagt aan ons sociale, geestelijke of lichamelijke welzijn.

Wij hebben een angstaanjagende virtuele sociale dynamiek gekregen, waarin het voelt alsof wij overal dichtbij zijn. Alles lijkt binnen handbereik. Alles lijkt zichtbaar, mogelijk om te doen, mogelijk om te krijgen.

Maar bijna altijd vanuit een individueel perspectief.

Weinigen lijken nog werkelijk aan het collectief te denken. Solidariteit zonder bekrompen eigenbelang of verborgen agenda’s lijkt niet meer te bestaan.

Wij zijn een tijdperk van ziekelijk, extreem individualisme binnengegaan.

Wij leven zonder tijd om over onszelf na te denken, zonder een moment om onze eigen schaduw te omarmen en ons geliefd te voelen door degenen van wie wij denken te houden en door wie wij menen geliefd te worden.

Wij leven in een wereld waarin iedereen een mening lijkt te hebben over alles wat hem wordt voorgeschoteld, zonder er ook maar iets van te begrijpen, zich nauwelijks in het onderwerp te hebben verdiept en het vaak nooit te hebben bestudeerd.

Het is het tijdperk van de betweters die niets weten.

Nog meer zorgen maak ik mij over de heersende onwetendheid van een grote meerderheid, gemanipuleerd door gedigitaliseerde onwaarheden die vooral dienen om sommigen groter en rijker te maken, terwijl zij ons als marionetten behandelen in een steeds onmenselijker systeem.

Wij worden gijzelaars van een gevaarlijk systeem van gedwongen consumptie, dat generaties en steeds grotere bevolkingsgroepen aantast. Zij raken almaar meer gericht op uiterlijk vertoon en op de dwang om steeds meer te verwerven, zonder grenzen en vaak zonder enige inhoud.

De ontmenselijking van de mensheid is in de afgelopen twee decennia als een eindeloze waterval versneld, en wij zijn gaan drijven op technologieën waarover wij geen controle meer hebben.

Wij zijn de controle over onszelf kwijtgeraakt.

Gehypnotiseerd volgen wij wegen zonder bestemming.

Wij zijn onderdeel van het product.

Wij worden geconsumeerd.

Zonder het te beseffen hebben wij de teugels van onze individuele en gezamenlijke wil overgedragen aan machines die wij zelf hebben geprogrammeerd en die nu ons lijken te programmeren. Zij bepalen mede hoe wij leven en hoe wij de wereld zien en onze plaats daarin bepalen.

Welke toekomst wacht de volgende generaties, onze kinderen en kleinkinderen?

Welke samenleving laten wij hun na?

Hoe bevrijden wij ons uit deze verwarring die ik niet meer begrijp, die mij zorgen baart en waarop ik geen passende of overtuigende antwoorden vind?

Misschien moeten wij elkaar gewoon ergens op een terras ontmoeten, met een kop koffie voor ons, voor een echt gesprek zonder elektronica.

Ik wil het natuurlijke geluid van jouw stem horen. Je aankijken terwijl je spreekt. Je antwoorden zonder toetsen, zonder emoji’s, zonder meldingen en zonder een scherm tussen ons in.

En een paar uur lang die apparaten en technologieën niet bij ons hebben, die ik langzaam begin te wantrouwen en waar ik soms bijna een hekel aan krijg.

Gewoon twee mensen.

Een kop koffie.

Een gesprek.

En het voorrecht, dat steeds zeldzamer wordt, om werkelijk aanwezig te zijn.